امروز٬ ۲۱ ماه فوریه٬ دومین روز اسفند ماه٬ روز جهانی زبان مادری نام گرفته....

پس من هم بعد از مدتی دوباره می نویسم... به زبان شیرین مادری ام می نویسم٬ تا به خودم و همه ی هموطنام یاد آوری کنم زبان باستانی٬ دلنشین و پر رمز و راز مان را... می نویسم تا هیچ گاه از یاد نبرم که وطنم ایران است و زبانم فارسی ست ...که حتی اگر هم قادر باشم به زبان های مختلف دنیا سخن گویم٬ زبان مادریم فارسی ست....

پس از پارسی گوی سرزمینم می نویسم:                                 

 اهل كاشانم
روزگارم بد نيست.
تكه ناني دارم ، خرده هوشي، سر سوزن ذوقي.
مادري دارم ، بهتر از برگ درخت.
دوستاني ، بهتر از آب روان.

و خدايي كه در اين نزديكي است:
لاي اين شب بوها، پاي آن كاج بلند.
روي آگاهي آب، روي قانون گياه.
.

....

 زندگي رسم خوشايندي است.
زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ،
پرشي دارد اندازه عشق.
زندگي چيزي نيست ، كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود

........

 زندگي "مجذور" آينه است.
زندگي گل به "توان" ابديت،
زندگي "ضرب" زمين در ضربان دل ما،
زندگي "هندسه" ساده و يكسان نفسهاست.

هر كجا هستم ، باشم،
آسمان مال من است.
پنجره، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است.

                                                               سهراب سپهری