| تبليغات | X |
به هر حال من با این که فقط یک ساله اینجام٬ ولی وقتی رأس ساعت سرود پخش کردند و دو دقیقه! سکوت دادند٬ اشکم در آمد. البته نه فقط به خاطر سرباز و جنگ های کانادایی. بلکه به خاطر همه ی بی گناهایی که درگیر جنگ های بی دلیل و احمقانه (از نظر من!) شدند و الکی زندگی شون فنا شد.
همه ی ما آدم ها می دونیم که هممون دنبال صلحیم. پس چرا خودمون میخوایم سر به تن همدیگه نباشه خدا میدونه.!!!!
گل قرمز به نام (Poppy) که به عنوان نشانه روز ۱۱ نوامبر به لباس همه دیده میشه. (یه جورایی مثل لاله سرخ شهدای خودمونه!)
تمامی جملات متن و ملاحظات حکایت از احساس صفا و یکرنگی در میان سه دوست جوان که در دلهایشان جایی برای کدورت وجود ندارد میکند و خواننده را بی مهابا بدنبال یافتن این چنین دوستانی روان و نه٬ دوان میکند.
و از سوی دیگر وسعت و دامنه استعداد این سه نفر را بیان میکند که هوش و توانایی فکری خود را متوجه حقایق کردند و از هر موضوع و مطلب٬ چیز تازه ای یاد گرفتند و بقول خودشان دانستند :
" یک ریال را در ریال کردن آن طورها هم ساده نیست."
و من نیز در مقابل این همه یکپارچگی و عشق سر تعظیم فرو می آورم و از خداوند متعال طلب بقای این محبت دیرینه را در دلهای شاهین٬ بهبود و مجید میکنم.
ساعت بیست و یک و سه دقیقه به تاریخ ۱۱/۸/۱۳۶۳
ب . غفوریان "
این بود خاطره نامه ی یک جوان به سه دوست خود که در شانزده سالگی برای سه ماه بار سفر بستند و مستقل از نظر در کنار هم خاطره ساختند.
و الآن سالها از آن زمان میگذرد و من فرزند یکی از این سه دوستم و خاطرات آنها برایم دلنشین است. صفا و صمیمیتی که برای نسل ما معنا دارد٬ آنچنان به دور از خاطرات پدرانمان نیست.