در عرض دو هفته ی گذشته٬ دو فیلم شاهکار این دوران هالیوود رو دیدم. یکی مورد عجیب بنجامین باتن
" The Curious Case of Benjamin Button" و میلیونر زاغه نشین " Slumdog Millionaire". از هر دو فیلم خیلی خوشم اومد و لذت بردم٬ چون هر دو موضوعی متفاوت و جدید داشتند و هر دو فیلمی خوش ساخت بودند با بازی های زیبا و قوی . یکی داستان مردی ایست که با گذشت زمان جوان تر میشود و دیگری داستان زندگی پسری هندی زاغه نشینی ایست که گذشته اش کلیدی است برای برنده شدنش در مسابقه ی میلیونر شو.
اما اگر قرار باشد یکی از این دو را به عنوان فیلم برتر انتخاب کنم٬ مطمئنا" انتخابم میلیونر زاغه نشینه. چون بر اثاث ملاک من٬ فیلم تأثیرگذار تریه٬ بعد از چهار روز همچمنان ذهن م
نو درگیر خودش نگه داشته و به من این اطمینان رو داده که دوباره میرم و فیلم رو میبینم. هیچ وقت از فیلم هندی خوشم نیومده و نمیاد٬ اما این فیلم با وجود داشتن موضوعی درباره ی هند و "مهر رقص بالیوود" ٬ یک فیلمی هالییودی ایست که به دلم نشسته و امیدوارم جایزه ی اسکار بهترین فیلم سال رو از آن خودش کنه.
*** تیتر این پست٬ برداشتی از گفته ی یک دوسته و به این دلیل مناسب ترین تیتر دیدمش٬ چون در کمتر از سی روز آتی٬ دو تا از رویداد های مهم سینمایی اطرافم اتفاق میافتد و با گذشت هر لحظه احساس میکنم که یک قدم به من نزدیک تر میشن: بیست و هفتمین جشنواره ی فیلم فجر و جشن آکادمی اسکار.
توی ادامه ی مطلب هم عکس های بیشتری از فیلم میلیونر زاغه نشین هست.