همیشه معروف بوده و هست: "آرامش قبل از طوفان". اما وقتی الآن به اوضاع درسی و کاری و زندگی ام نگاه میکنم٬ به فکر فرو میرم و با خودم میگم زندگی کنونی من مثل طوفان قبل از آرامشه. یک ماه و نیم٬ دو ماه بیشتر تا تابستون نمونده. وقتی هم که تابستون برسه٬ بعد از دو سال انتظار برمیگردم وطنم ... خونه ام. این قضیه کاملا" روشنه٬ میرم و دلم شاد میشه. استراحت میکنم و خودم رو دوباره پیدا میکنم. اما امان از طوفانی که باید ازش عبور کنم٬ چه کم خوابی هایی٬ چه قدر امتحان٬ درس خوندن٬ تحویل کار... چه قدر انتظار. خلاصه بگم سرم شلوغه٬ بیشتر از اونی که فکرش رو میکردم...
باید گذشت از این طوفان کار تا به آرامش خونه رسید. محتاج دعاییم!
+
نوشته شده در پنجشنبه 24 اردیبهشت1388ساعت توسط ماموت
|
پریشب به وقت ایران (یعنی عصر ما)٬ مشغول گوش کردن به رادیو پیام بودم. بحث اون شب٬ شاعران و شعر بود و تأثیر آنها در زندگی روزانه ی ما. یکی از جمله های گوینده این بود که کاش وبلاگ نویس ها هم از اصطلاحات شاعرانی مثل سعدی استفاده کنند. من هم میخوام یک شعر از سعدی بنویسم٬ شعری که هم زیباست هم یادآور خاطرات کودکی...
که شبلی ز حانوت گندم فروش
به ده برد انبان گندم به دوش
نگه کرد و موری در آن غله دید
که سرگشته هر گوشهای میدوید
ز رحمت بر او شب نیارست خفت
به مأوای خود بازش آورد و گفت
مروت نباشد که این مور ریش
پراگنده گردانم از جای خویش
چه خوش گفت فردوسی پاک زاد
که رحمت بر آن تربت پاک باد
میازار موری که دانهکش است
که جان دارد و جان شیرین خوش است
که خواهد که موری شود تنگدل
که روزی به پایش در افتی چو مور
نگه کن که چون سوخت در پیش جمع
گرفتم ز تو ناتوان تر بسی است
تواناتر از تو هم آخر کسی است
+
نوشته شده در سه شنبه 1 اردیبهشت1388ساعت توسط ماموت
|
